The U.S. and Israel: From “Weekend War” to Strategic Failure

ایالات متحده و اسرائیل: از «جنگ آخرهفته‌ای» تا شکست راهبردی

برای نسخه فارسی به پایین صفحه مراجعه کنید

The U.S. and Israel: From “Weekend War” to Strategic Failure

The U.S. decision to enter the war was not grounded in a clear understanding of its consequences. Had Donald Trump anticipated the scale and duration of this conflict, he would not have joined Israel in attacking Iran. The operation was presented to him by Israel as short and decisive, another quick venture similar to Venezuela. That framing was essential in securing his support. In reality, the war carried the characteristics of a prolonged and expanding confrontation from the outset.

The United States entered this war without a defined end state. The decision came first. The strategy followed and remains unclear. What was presented as a limited strike has expanded into a broader confrontation. Early assumptions did not hold. Iran treated the attack as a direct threat to state survival. That shifted the conflict immediately. From that point, escalation became structural. Each action produced a counteraction. The United States and Israel increased pressure. Iran widened the scope of its response. The war did not remain confined to a single front. It spread across geography, targets, and methods.

At this stage, war has taken on a life of its own. It is no longer shaped by initial decisions, but by the dynamics it has set in motion. Despite its military successes, the United States has already lost this war. The fact that it is now contemplating the deployment of ground forces is itself evidence of an initial strategic failure. None of its initial objectives or assumptions have been met. Instead, it now faces a more complex and costly situation, including the effective disruption of the Strait of Hormuz and the economic consequences that follow. Internationally, the war is increasingly seen as another unilateral venture by President Trump, consistent with a pattern critics describe as “cowboy” decision-making rather than coherent policy. The difference this time is that he appears to have been coerced by Netanyahu.

Israel’s Endgame: Escalation as Strategy

Netanyahu, who has for decades sought to draw the United States into a war with Iran, is pushing for further escalation in ways that run counter to U.S. interests. Israel’s preference is clear. It seeks the overthrow of the Islamic Republic. Short of that, it is pursuing a strategy aimed at defanging Iran. The objective is to keep the United States engaged until Iran’s infrastructure is systematically degraded. That is why, from early on, Israel has targeted Iranian infrastructure, including oil depots, power plants, steel foundries, medical facilities, pharmaceutical factories and universities. The underlying assumption is that a weakened or failed Iran would no longer be able to challenge Israel’s expansion policies in the region. At the same time, Israel is pursuing territorial expansion, including efforts to take control of roughly ten percent of Lebanon’s land. It has accepted the cost of war on the assumption that, if its objectives are achieved, it will emerge as the uncontested regional power.

However, as the initiating actor in this war, Israel must continuously justify the cost to its own population. There is a limit to that. At some point, the cost may outweigh the perceived gains. So far, despite significant losses, Israeli society appears willing to absorb the burden. Those costs are not limited to military expenditures, infrastructure damage, and casualties. They extend beyond the battlefield. Israel is no longer widely viewed as a victim. Its image has shifted in international forums. It is increasingly seen in a negative light. The perception of Israel as a protected fortress with impenetrable defenses has also been eroded. It is no longer viewed as a guaranteed safe haven for Jews, a perception reflected in emerging patterns of outward migration. This war has also exposed structural limits. Without full U.S. support, Israel lacks the capacity to prevail in a sustained conflict against adversaries such as Iran or Turkey.

The strategic calculation is therefore time-bound. Israel understands that, given the scale and cost of this war, it will not have another opportunity to draw the United States into a similar confrontation. The objective is to press forward now. If the Islamic Republic survives this war, it is likely to emerge more resilient and more assertive than before. That outcome would fundamentally alter the balance Israel is seeking to shape.

The U.S.: Winning Battles, Losing the War

At the military level, the gap between tactical success and strategic outcome is already clear. Strikes have degraded infrastructure and eliminated personnel. They have not produced a decisive shift. Iran retains the capacity to respond. Its ability to impose cost remains intact. As long as that holds, the war cannot be controlled through force alone. The United States has made this mistake before, confusing success in battles with winning the war. It has repeated it in every conflict since Vietnam.

A critical development is the growing strain on air defense systems. Iran has been able to deplete stockpiles of high-cost interceptors, including Patriot, THAAD, Aegis, Arrow 2, Arrow 3, and David’s Sling, by relying on low-cost Shahed drones. This cost asymmetry is now shaping the battlefield. Reports indicate that Israel has begun rationing interceptor use to avoid depletion. The United States has already moved THAAD interceptors from South Korea to support Israel, leaving gaps elsewhere. Ukraine has also raised concern that interceptors originally allocated to it are being redirected. This creates a structural vulnerability. Running low on interceptors would significantly weaken Israel’s defensive coverage and expose Gulf countries to sustained missile and drone attacks. The pressure is compounded by continued launches from Hezbollah and the Houthis, increasing both the volume and frequency of incoming threats. The result is not only tactical strain, but a war of attrition that favors the side with lower costs.

At the same time, the Strait of Hormuz has emerged as a central concern for the United States, Arab states, and the global economy, while remaining largely irrelevant to Israel’s immediate strategy. Forcing it open is not a one-time operation. It requires continuous military commitment. The question is not whether it can be reopened temporarily, but how long it can be kept open. Escorting tankers through this corridor demands sustained resources over an indefinite period, and even then, safe passage across its 160-kilometer length is not guaranteed. Even if ground forces were deployed along the Strait, the rest of Iran’s roughly 2,400-kilometer southern coastline along the Persian Gulf and the Sea of Oman would remain exposed, allowing continued targeting of shipping.

The discussion of ground deployment reflects growing urgency. Air power has limits. It can disrupt, but it cannot secure outcomes. A ground phase would change the structure of the war. It would require sustained presence and create long-term exposure. Once that step is taken, withdrawal becomes difficult without accepting political loss. This pattern is well established in Vietnam and Afghanistan. Trump’s own rhetoric, along with his unrealistic fifteen-point proposal, is narrowing his options and pushing him toward ground deployment. Iran has made clear that it will expand the conflict. Any significant U.S. ground incursion would likely trigger broader retaliation, including attacks on oil infrastructure, water desalination plants across Gulf states, and commercial shipping within range. Iran’s objective is to raise the cost of continuation beyond what external actors can sustain. The risk is clear. Even if the war ends, rebuilding damaged energy infrastructure across the Gulf could take years, delaying recovery in the global economy.

The economic effects are already spreading. Energy markets react first. Oil and gas prices continue to rise, increasing the cost of goods worldwide. Disruptions in petrochemical exports, including fertilizer, are affecting key sectors such as global agriculture. These pressures have already moved through supply chains and are beginning to affect domestic economies, including that of the United States. Time is now a central factor. As long as energy prices remain elevated, the cumulative economic impact is felt directly by consumers. This feeds into political pressure at home. Each day of sustained disruption increases the cost of the war beyond the battlefield.

At the same time, the cost of sustaining the war is rising on the military side. Precision munitions, interceptors, and logistical support are being consumed at a pace that is difficult to sustain. The cost is even higher given that operations are being conducted from aircraft carriers and distant airbases located over a thousand kilometers away. This strains logistics and increases operational costs, making long-term sustainment unlikely. The implications extend beyond this conflict and affect broader strategic readiness.

The war is also disrupting the flow of petrodollars back into the United States. It is further jeopardizing the promised investments of hundreds of billions of dollars from Arab kingdoms in the U.S. economy. Those funds are likely to be redirected toward repairing war-related damage across GCC countries, reducing capital that would have otherwise flowed into the United States.

Politically, war lacks a stable foundation. The United States and Israel entered this conflict without building a coalition. Washington did not seek the backing of its European allies before launching the attack. It also chose not to bring its case to the United Nations Security Council, further undermining its legitimacy and rendering it an illegal war. This absence of alliance-building and multilateral process has shaped global perception. When the United States later sought support from NATO countries, they refused. Their position was clear. They did not view Iran as an imminent threat and were unwilling to become proxies in a war driven by Israeli objectives, as the United States has.

Inside the United States, pressure is building. War is widely seen as a war of choice. Support is declining as costs rise. Within the Republican Party, concern is growing over the political consequences of a prolonged conflict. With midterm elections approaching, the stakes are clear. The longer the war continues, the more likely it is to shift electoral outcomes in favor of Democrats. In addition, concern is rising over the equity markets, with all major indices down more than 10 percent from their highs. This is a sensitive issue for many, as it directly affects retirement accounts and brokerage holdings. It is also a signal of broader economic health. As such, it presents a clear vulnerability that Democrats can exploit.

This dynamic has introduced urgency into decision-making. The administration is now seeking an endpoint. That endpoint could come through negotiation or through escalation in the form of ground deployment. These paths are not aligned. One reflects recognition of limits. The other deepens exposure. There are signs that Trump is beginning to recognize the risks of further escalation. Behind the rhetoric, there is a growing effort to find a negotiated way out of what is becoming a costly and open-ended war.

Iran: Accepting the Cost, Playing for Time

Iranians are paying a high price for a war they had nothing to do with. For decades, they have endured repression and brutality under the Islamic Republic, while also living under U.S.-imposed economic sanctions. That burden was already heavy. Now, they face bombs falling on their cities in the name of liberation and a path to freedom. That narrative may sound convincing from the safety of conference rooms or television studios in the West. It does not hold when bombs are falling on your head. Iran as a country is also paying a significant price. The destruction of infrastructure, hospitals, universities, and the loss of thousands of lives will have long-lasting consequences for its future. Recovery will take years.

Many well-known figures of the Islamic Republic were assassinated, including Khamenei, the country’s religious leader. Yet, contrary to what Netanyahu had projected, the regime has survived. It has continued launching missiles without interruption. New, more hardline IRGC figures have emerged to fill leadership positions. They appear as committed to continuing the war as from the outset. From their perspective, the cost has already been paid. They are not willing to step back. They also understand that Washington has come to recognize that regime change is not achievable under current conditions. At the same time, the global importance of Iran, and its ability to affect the world economy, has become clearer. This has strengthened their position. They appear prepared for a potential ground war, calculating that it would follow the same trajectory as Vietnam and Afghanistan. They believe time is on their side. They do not share the urgency that exists in Washington to end the war. As a result, they are in no hurry to negotiate. Their expectation is that, over time, the United States and Israel will face depletion of interceptor stockpiles. By that point, they aim to retain enough drones and missiles to operate against a less protected Israeli airspace.

The path forward for the Islamic Republic is not clear. It faces a major internal challenge. It must manage a country of roughly 90 million people and a bankrupt economy in the middle of a destructive war. At the same time, it knows that a large portion of the population favors regime change. This may prove to be the Achilles’ heel that ultimately brings the government to its knees.

What the Islamic Republic ultimately seeks from this war is sanctions relief. It is unlikely to compromise on its missile program, though it may agree to limits on range as long as it can reach Israel. Even that would be difficult to verify, since it would not agree to  inspections. On nuclear enrichment, it may accept lower enrichment levels and agree to down-blend the roughly 450 kilograms of uranium enriched to 60 percent.

It will also seek to maintain control over the Strait of Hormuz and introduce a transit fee on passing ships. To reduce resistance, it may propose doing so jointly with Oman. The stated justification would be that the funds are needed to compensate for damage caused by the war. In effect, this would shift part of the cost onto Gulf states over time.

In addition, it will demand guarantees that the United States and Israel will not initiate another war against Iran. It will also push for an end to the war in Lebanon and for Israeli forces to withdraw behind their borders. These are substantial demands. Without significant international pressure, Israel is unlikely to accept them.

This war has further weakened internal opposition forces within Iran. The likely outcome is increased repression. The Islamic Republic will tighten control and expand pressure on the population to reassert authority. At the same time, many Iranians are drawing a clear conclusion. The interests of foreign governments and those of the Iranian people do not align. Any change in the political system will have to come from within.

Arab Kingdoms: When Protection Becomes Liability

Arab countries have come to realize that their security protection is largely an illusion. They remain dependent on the United States, yet U.S. priorities can override their security, as this war has shown. Washington brought conflict into the region without regard for its impact on GCC countries. As a result, these countries became targets of Iranian missiles largely because of the U.S. military bases on their soil. In other words, without those bases, they likely would not have been targeted. The United States has not only failed to protect them; it has made them targets in the first place.

Even now, their role remains limited. They are not taken seriously and have not been given a meaningful place in the negotiation process. Over time, this is likely to force a reassessment. They may begin to re-examine their relationship with Iran, moving toward a more conciliatory approach and exploring economic ties.

In the meantime, if required, they will reluctantly absorb the cost, effectively paying a toll for ships passing through the Strait of Hormuz.

Endgame: No Winners, Only Consequences

A war that began without a clear plan, sold as a short, contained operation, has expanded into an open-ended conflict with no defined outcome. It has taken on a life of its own. It is no longer controlled by any one actor, and each step forward reduces the space for disengagement. The longer it continues, the more costly and difficult it becomes to reverse.

The outcome of this war has the potential to reshape regional politics in fundamental ways. Yet the trajectory is already familiar. As in Iraq and Afghanistan, the likely result is that all sides will pay a high price without achieving their stated objectives. The United States did not have to enter this war. It chose to. In doing so, it has exposed both the limits of its military power and the reach of its political influence. Today, it stands largely alone, aligned with Israel but without the backing of its traditional allies. The timeline is also telling. It took the United States seventeen years and four administrations to lose the war in Afghanistan. In this case, under Trump’s presidency, it may take only weeks for the same outcome to take shape in Iran.

For Israel, the cost is also rising. It is now widely seen as the aggressor. Its standing in the United States has weakened, reaching levels of public skepticism not seen in decades. The assumption of long-term political and strategic support is no longer guaranteed.

Across the region, Arab kingdoms feel less secure than before. The war has exposed the limits of external protection and forced a reassessment of long-standing security arrangements. Their position is becoming more uncertain, not less.

The Islamic Republic, for its part, has made its position clear. It argues that the United States and Israel started this war, but that it will determine how and when it ends. It will continue to suppress its own population while seeking to extract maximum advantage from the conflict. Its objective is not only to survive, but to ensure that the United States does not enter another war with Iran under similar conditions.

The decision by the United States and Israel to launch an unprovoked war against Iran without recourse to established international mechanisms has further weakened an already fragile global order. Since the founding of the United Nations in 1945, its framework has, in practice, served the interests of major powers, most notably the United States, by providing legitimacy, structure, and a platform for managing conflicts. Bypassing the United Nations Security Council and acting with impunity erodes that framework. It sets a precedent that rules can be ignored when inconvenient. Over time, this undermines the authority of the institution itself and encourages other states to follow the same path. In a more fragmented and competitive world, weakening the United Nations does not strengthen U.S. or European influence. It diminishes it.

At the end of this trajectory, there are no clear winners. There is only a region more unstable, a global economy under strain, and a conflict that has exposed the limits of power, strategy, and control.

The historical echo is clear. In 1979, Khomeini shaped the outcome of a U.S. election by holding American diplomats’ hostage and undermining Jimmy Carter’s presidency. In 2026, the Islamic Republic may again shape U.S. politics, this time through war. If the current trajectory holds, this conflict could erode Republican control of Congress, costing them the House and Senate in the upcoming midterm elections.

By: M.Davar
April 2026
—————————————————————————————————–
Below are a few of recently published related article by M. Davar

Reza Pahlavi and the Line of Betrayal

No Kings in Washington, A Throne for Tehran

Israel’s Long Strategy Against Iran and the Reza Pahlavi Question

Exile, Intervention, and a Nation Trapped Between Power and Betrayal

Name Recognition Is Not Legitimacy: The Limits of Exile Leadership

Pushing Toward Conflict: The Calculations Driving the U.S. and Iran to the Brink

Manufacturing a Leader? The Rise of Reza Pahlavi

Iran’s Revolution: The Distance Between Rhetoric and Resistance

Iran at the Crossroads: Liberation, Illusion, and the Cost of Foreign Salvation

 The views expressed in this article are those of the author and do not necessarily reflect the official policy or position of IranOnline.com.

ایالات متحده و اسرائیل: از «جنگ آخرهفته‌ای» تا شکست راهبردی

تصمیم ایالات متحده برای ورود به این جنگ، بر پایه درک روشن و دقیقی از پیامدهای آن اتخاذ نشد. اگر دونالد ترامپ از ابعاد واقعی و طولانی‌بودن این درگیری آگاه بود، به اسرائیل در حمله به ایران نمی‌پیوست. این عملیات از سوی اسرائیل به‌گونه‌ای به او ارائه شد که گویی اقدامی کوتاه، محدود و قاطع است؛ نوعی ماجراجویی سریع، مشابه آنچه در ونزوئلا تصور می‌شد. همین تصویرسازی نقش تعیین‌کننده‌ای در جلب حمایت او داشت. اما در واقعیت، این جنگ از همان ابتدا نشانه‌های یک تقابل طولانی‌مدت و رو به گسترش را در خود داشت.

ایالات متحده بدون تعریف یک وضعیت نهایی مشخص وارد این جنگ شد. تصمیم ابتدا گرفته شد و راهبرد پس از آن شکل گرفت، آن هم به‌صورتی ناقص و همچنان مبهم. آنچه به‌عنوان یک حمله محدود معرفی شده بود، به‌سرعت به یک رویارویی گسترده تبدیل شد. فرضیات اولیه دوام نیاورد. ایران این حمله را تهدیدی مستقیم علیه بقای خود تلقی کرد و همین امر ماهیت درگیری را بلافاصله تغییر داد. از آن نقطه به بعد، تشدید تنش به یک روند ساختاری تبدیل شد. هر اقدام، واکنشی متقابل در پی داشت. ایالات متحده و اسرائیل فشار را افزایش دادند و ایران دامنه پاسخ خود را گسترش داد. جنگ دیگر به یک جبهه محدود نماند و در جغرافیا، اهداف و ابزارها گسترش یافت.

در این مرحله، جنگ عملاً حیات مستقلی پیدا کرده است. دیگر نه بر اساس تصمیمات اولیه، بلکه بر اساس دینامیک‌هایی که خود ایجاد کرده، پیش می‌رود. با وجود برخی موفقیت‌های نظامی، ایالات متحده عملاً این جنگ را از دست داده است. همین که اکنون به استقرار نیروهای زمینی می‌اندیشد، خود نشانه‌ای روشن از یک شکست راهبردی اولیه است. هیچ‌یک از اهداف یا فرضیات اولیه محقق نشده‌اند. در عوض، ایالات متحده با وضعیتی پیچیده‌تر و پرهزینه‌تر مواجه شده است، از جمله اختلال مؤثر در تنگه هرمز و پیامدهای اقتصادی گسترده آن. در سطح بین‌المللی نیز، این جنگ بیش از پیش به‌عنوان اقدامی یک‌جانبه از سوی رئیس‌جمهور ترامپ دیده می‌شود؛ در ادامه الگویی که منتقدان آن را تصمیم‌گیری به سبک «cowboy» می‌دانند، نه سیاستی مبتنی بر راهبرد منسجم. تفاوت این‌بار در آن است که به نظر می‌رسد او تحت تأثیر مستقیم نتانیاهو قرار گرفته است.

هدف نهایی اسرائیل: تشدید به‌عنوان راهبرد

نتانیاهو که دهه‌ها در پی کشاندن ایالات متحده به جنگ با ایران بوده، اکنون به‌دنبال تشدید بیشتر در مسیری است که با منافع آمریکا هم‌راستا نیست. ترجیح اسرائیل روشن است: سرنگونی جمهوری اسلامی. در صورت عدم تحقق این هدف، راهبرد آن بر تضعیف بنیادین ایران متمرکز است. هدف این است که ایالات متحده درگیر باقی بماند تا زیرساخت‌های ایران به‌طور سیستماتیک فرسوده و تخریب شوند. به همین دلیل، از همان مراحل اولیه، اسرائیل زیرساخت‌های حیاتی ایران را هدف قرار داد؛ از جمله تأسیسات نفتی، نیروگاه‌ها، صنایع فولاد، مراکز درمانی، کارخانه‌های داروسازی و دانشگاه‌ها. فرض اصلی این است که ایرانِ تضعیف‌شده یا فروپاشیده دیگر قادر به به‌چالش‌کشیدن سیاست‌های منطقه‌ای اسرائیل نخواهد بود.

هم‌زمان، اسرائیل در حال پیگیری اهداف سرزمینی نیز هست، از جمله تلاش برای تصرف حدود ده درصد از خاک لبنان. این کشور هزینه‌های جنگ را پذیرفته، با این فرض که در صورت دستیابی به اهداف، به قدرت بلامنازع منطقه تبدیل خواهد شد.

با این حال، به‌عنوان آغازگر جنگ، اسرائیل ناگزیر است هزینه‌ها را برای جامعه خود توجیه کند. این روند محدودیت دارد. در نقطه‌ای، هزینه‌ها می‌تواند از منافع ادراک‌شده فراتر رود. تاکنون، با وجود خسارات قابل‌توجه، جامعه اسرائیل به نظر می‌رسد آماده تحمل این فشار بوده است. این هزینه‌ها تنها به تلفات و خسارات فیزیکی محدود نمی‌شود، بلکه ابعاد سیاسی و روانی نیز دارد. تصویر اسرائیل در عرصه بین‌المللی تغییر کرده و دیگر به‌طور گسترده به‌عنوان قربانی تلقی نمی‌شود. در عوض، با نگاه انتقادی و منفی فزاینده‌ای مواجه است. تصور اسرائیل به‌عنوان دژی نفوذناپذیر نیز تضعیف شده و دیگر به‌عنوان پناهگاهی کاملاً امن برای یهودیان دیده نمی‌شود؛ امری که در نشانه‌های اولیه مهاجرت معکوس نیز بازتاب یافته است. این جنگ همچنین محدودیت‌های ساختاری اسرائیل را آشکار کرده است. بدون حمایت کامل ایالات متحده، این کشور توان پیروزی در یک جنگ فرسایشی و طولانی‌مدت علیه بازیگرانی مانند ایران یا حتی ترکیه را ندارد.

محاسبه راهبردی اسرائیل بنابراین به‌شدت وابسته به زمان است. این کشور می‌داند که با توجه به مقیاس و هزینه این جنگ، فرصت مشابهی برای کشاندن ایالات متحده به چنین درگیری‌ای در آینده نخواهد داشت. هدف، پیشروی در همین مقطع است. اگر جمهوری اسلامی از این جنگ جان سالم به در ببرد، احتمالاً قوی‌تر و جسورتر از گذشته ظاهر خواهد شد؛ نتیجه‌ای که توازن مورد نظر اسرائیل را به‌طور بنیادین تغییر خواهد داد.

ایالات متحده: پیروزی در نبردها، شکست در جنگ

در سطح نظامی، شکاف میان موفقیت‌های تاکتیکی و نتیجه راهبردی از هم‌اکنون آشکار است. حملات توانسته‌اند زیرساخت‌ها را تضعیف کرده و برخی نیروها را از میان بردارند، اما تغییری تعیین‌کننده ایجاد نکرده‌اند. ایران همچنان ظرفیت پاسخ‌گویی را حفظ کرده و توانایی تحمیل هزینه به طرف مقابل پابرجاست. تا زمانی که این وضعیت برقرار باشد، جنگ را نمی‌توان صرفاً از طریق زور کنترل کرد. ایالات متحده پیش از این نیز چنین اشتباهی را مرتکب شده است؛ اشتباه‌گرفتن موفقیت در میدان نبرد با پیروزی در جنگ. این الگو در تمامی درگیری‌ها از زمان ویتنام تاکنون تکرار شده است.

یکی از تحولات مهم، فشار فزاینده بر سامانه‌های پدافند هوایی است. ایران با تکیه بر پهپادهای کم‌هزینه شاهد، توانسته ذخایر رهگیرهای پرهزینه از جمله پاتریوت، تاد، ایجیس، آرو ۲، آرو ۳ و فلاخن داوود را تحلیل ببرد. این عدم تقارن هزینه اکنون در حال شکل‌دهی به میدان نبرد است. گزارش‌ها نشان می‌دهد اسرائیل برای جلوگیری از اتمام ذخایر، استفاده از این سامانه‌ها را سهمیه‌بندی کرده است. ایالات متحده نیز پیش‌تر بخشی از رهگیرهای تاد را از کره جنوبی برای حمایت از اسرائیل منتقل کرده و در نتیجه، شکاف‌هایی در سایر مناطق ایجاد شده است. اوکراین نیز نسبت به این موضوع ابراز نگرانی کرده و اعلام داشته که رهگیرهایی که پیش‌تر برای آن در نظر گرفته شده بود، در حال تغییر مسیر هستند. این وضعیت یک آسیب‌پذیری ساختاری ایجاد می‌کند. کاهش ذخایر رهگیرها می‌تواند پوشش دفاعی اسرائیل را به‌طور قابل‌توجهی تضعیف کرده و کشورهای حوزه خلیج فارس را در معرض حملات مستمر موشکی و پهپادی قرار دهد. این فشار با ادامه حملات حزب‌الله و حوثی‌ها تشدید می‌شود و هم حجم و هم بسامد تهدیدات ورودی را افزایش می‌دهد. نتیجه، نه‌تنها فشار تاکتیکی، بلکه شکل‌گیری یک جنگ فرسایشی است که به نفع طرفی با هزینه‌های پایین‌تر تمام می‌شود.

در همین حال، تنگه هرمز به یک نگرانی محوری برای ایالات متحده، کشورهای عربی و اقتصاد جهانی تبدیل شده است، در حالی که برای راهبرد کوتاه‌مدت اسرائیل اهمیت چندانی ندارد. باز نگه‌داشتن این گذرگاه یک اقدام مقطعی نیست و به تعهد نظامی مستمر نیاز دارد. پرسش این نیست که آیا می‌توان آن را موقتاً بازگشایی کرد، بلکه این است که تا چه مدت می‌توان آن را باز نگه داشت. اسکورت نفتکش‌ها در این مسیر به منابع پایدار و بلندمدت نیاز دارد و حتی در آن صورت نیز عبور امن در طول حدود ۱۶۰ کیلومتری آن تضمین‌شده نیست. حتی اگر نیروهای زمینی در امتداد تنگه مستقر شوند، سایر بخش‌های خط ساحلی جنوبی ایران به طول تقریبی ۲۴۰۰ کیلومتر در امتداد خلیج فارس و دریای عمان همچنان در معرض تهدید باقی می‌مانند و امکان هدف‌گیری کشتی‌ها ادامه خواهد داشت.

بحث درباره استقرار نیروهای زمینی نشان‌دهنده افزایش فوریت و فشار است. قدرت هوایی محدودیت دارد؛ می‌تواند اخلال ایجاد کند، اما قادر به تثبیت نتیجه نیست. ورود به فاز زمینی ساختار جنگ را تغییر می‌دهد. این امر نیازمند حضور مداوم و ایجاد تعهد بلندمدت است. پس از ورود به چنین مرحله‌ای، خروج بدون پذیرش شکست سیاسی بسیار دشوار خواهد بود. این الگو در ویتنام و افغانستان به‌خوبی تثبیت شده است. اظهارات خود ترامپ و پیشنهاد غیرواقع‌بینانه پانزده‌ماده‌ای او، دامنه گزینه‌هایش را محدود کرده و او را به سمت گزینه استقرار زمینی سوق می‌دهد. ایران نیز به‌صراحت اعلام کرده که دامنه درگیری را گسترش خواهد داد. هرگونه ورود گسترده نیروهای زمینی آمریکا احتمالاً به واکنش‌های وسیع‌تر منجر خواهد شد، از جمله حمله به زیرساخت‌های نفتی، تأسیسات آب‌شیرین‌کن در کشورهای خلیج فارس و مسیرهای کشتیرانی تجاری در محدوده دسترسی. هدف ایران افزایش هزینه ادامه جنگ تا سطحی فراتر از توان تحمل بازیگران خارجی است. خطر کاملاً روشن است. حتی اگر جنگ پایان یابد، بازسازی زیرساخت‌های انرژی آسیب‌دیده در سراسر خلیج فارس ممکن است سال‌ها به طول انجامد و روند بهبود اقتصاد جهانی را به تأخیر اندازد.

پیامدهای اقتصادی جنگ از هم‌اکنون در حال گسترش است. بازارهای انرژی نخستین واکنش را نشان می‌دهند. قیمت نفت و گاز همچنان در حال افزایش است و هزینه کالاها را در سراسر جهان بالا می‌برد. اختلال در صادرات محصولات پتروشیمی، از جمله کود شیمیایی، بخش‌های حیاتی مانند کشاورزی جهانی را تحت تأثیر قرار داده است. این فشارها از طریق زنجیره‌های تأمین منتقل شده و اکنون در حال اثرگذاری بر اقتصادهای داخلی، از جمله اقتصاد ایالات متحده است. زمان به یک عامل کلیدی تبدیل شده است. تا زمانی که قیمت انرژی در سطح بالا باقی بماند، اثر تجمعی آن مستقیماً توسط مصرف‌کنندگان احساس می‌شود. این امر به فشار سیاسی داخلی دامن می‌زند. هر روز تداوم اختلال، هزینه جنگ را فراتر از میدان نبرد افزایش می‌دهد.

هم‌زمان، هزینه تداوم جنگ در بُعد نظامی نیز در حال افزایش است. مهمات دقیق، رهگیرها و پشتیبانی لجستیکی با سرعتی مصرف می‌شوند که تداوم آن دشوار است. این هزینه‌ها زمانی بیشتر می‌شود که عملیات از ناوهای هواپیمابر و پایگاه‌های دوردست، در فاصله‌ای بیش از هزار کیلومتر انجام می‌شود. این امر فشار مضاعفی بر لجستیک وارد کرده و هزینه‌های عملیاتی را افزایش می‌دهد، به‌گونه‌ای که تداوم بلندمدت آن بعید به نظر می‌رسد. پیامدهای این وضعیت فراتر از این جنگ است و آمادگی راهبردی گسترده‌تر را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این جنگ همچنین جریان بازگشت پترو‌دلارها به ایالات متحده را مختل کرده است. علاوه بر آن، سرمایه‌گذاری‌های وعده‌داده‌شده به ارزش صدها میلیارد دلار از سوی پادشاهی‌های عرب در اقتصاد آمریکا را نیز با خطر مواجه کرده است. این منابع به‌احتمال زیاد به‌سمت بازسازی خسارات ناشی از جنگ در کشورهای شورای همکاری خلیج فارس هدایت خواهند شد و در نتیجه، سرمایه‌ای که می‌توانست وارد اقتصاد ایالات متحده شود، کاهش می‌یابد.

از منظر سیاسی، این جنگ فاقد پایه‌ای پایدار است. ایالات متحده و اسرائیل بدون شکل‌دهی به یک ائتلاف وارد این درگیری شدند. واشنگتن پیش از آغاز حمله، حمایت متحدان اروپایی خود را جلب نکرد. همچنین تصمیم گرفت موضوع را به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع ندهد، امری که مشروعیت آن را بیش از پیش تضعیف کرده و آن را به یک جنگ غیرقانونی تبدیل کرده است. این فقدان ائتلاف‌سازی و روند چندجانبه، برداشت جهانی از این جنگ را شکل داده است. هنگامی که ایالات متحده بعداً به‌دنبال جلب حمایت کشورهای ناتو برآمد، با مخالفت مواجه شد. موضع آنها روشن بود. آنها ایران را تهدیدی فوری تلقی نمی‌کردند و تمایلی نداشتند در جنگی که بر اساس اهداف اسرائیل شکل گرفته، به‌عنوان نیابتی وارد شوند؛ همان‌گونه که ایالات متحده عمل کرده است.

در داخل ایالات متحده، فشارها در حال افزایش است. این جنگ به‌طور گسترده به‌عنوان یک «جنگ انتخابی» دیده می‌شود. با افزایش هزینه‌ها، میزان حمایت کاهش یافته است. در داخل حزب جمهوری‌خواه نیز نگرانی نسبت به پیامدهای سیاسی یک جنگ طولانی‌مدت در حال افزایش است. با نزدیک‌شدن انتخابات میان‌دوره‌ای، اهمیت موضوع بیشتر می‌شود. هرچه جنگ طولانی‌تر شود، احتمال تغییر نتایج انتخاباتی به نفع دموکرات‌ها افزایش می‌یابد. علاوه بر این، نگرانی‌ها نسبت به بازارهای سهام نیز در حال افزایش است؛ به‌گونه‌ای که تمامی شاخص‌های اصلی بیش از ۱۰ درصد از اوج خود کاهش یافته‌اند. این موضوع برای بسیاری حساس است، زیرا مستقیماً بر حساب‌های بازنشستگی و سرمایه‌گذاری‌های فردی تأثیر می‌گذارد و در عین حال نشانه‌ای از وضعیت کلی اقتصاد است. از این رو، این یک نقطه آسیب‌پذیری آشکار است که دموکرات‌ها می‌توانند از آن بهره‌برداری کنند.

 

این شرایط، نوعی فوریت را وارد فرآیند تصمیم‌گیری کرده است. دولت اکنون به‌دنبال یافتن نقطه پایانی برای این جنگ است. این پایان می‌تواند از طریق مذاکره حاصل شود یا از طریق تشدید بیشتر، از جمله ورود به فاز زمینی. این دو مسیر با یکدیگر همسو نیستند. یکی نشان‌دهنده پذیرش محدودیت‌هاست و دیگری به افزایش درگیری و ریسک منجر می‌شود. نشانه‌هایی وجود دارد که ترامپ به‌تدریج در حال درک خطرات تشدید بیشتر است. پشت لحن تند او، تلاش فزاینده‌ای برای یافتن راه‌حلی مذاکره‌ای جهت خروج از جنگی که به‌سرعت در حال تبدیل‌شدن به یک درگیری پرهزینه و بدون افق مشخص است، دیده می‌شود.