A Meditation on War, Exile, and the Betrayal of Iran
برای نسخه فارسی به پایین صفحه مراجعه کنید
Dancing on the Graves of Minab’s Children
A Meditation on War, Exile, and the Betrayal of Iran
We are witnessing a war against Iran, against the earth that cradles our fathers’ bones, against the pulse that beats in the chest of a nation. It wears the mask of a crusade against the tyranny of the Islamic Republic, but do not be deceived. The mask was stitched in Tel Aviv, painted in the war rooms of the Pentagon, and worn by a president who plays his part in a drama he did not write and does not fully understand.
American workers pay for the bombs that fall. They feel the cost in the price of fuel, in the tightening of household budgets, in the quiet arithmetic of survival that unfolds at every kitchen table, while American soldiers bleed into sands not their own. The Arab monarchies awaken from a long sleep of borrowed security. They look around and discover that the promises that once guarded their borders have dissolved into air. And the world watches as the last fragments of a fragile global order scatter like ash over a region that might have known peace, had Israel not chosen war.
When the West speaks of rescue and liberation, when it murmurs of freedom from tyrants and dictators, it reads from a book whose moral passages have been inked in blood elsewhere. Look to their examples: Afghanistan, Iraq, Libya, Syria. Each one entered under the banner of salvation. Each one left behind as a landscape of ruins where promises echoed through the narrow passageways of demolished villages. Europe, after its great war, was offered the Marshall Plan, its cities rebuilt, its factories restored, its future patiently reconstructed from the ashes. Our region is offered no such mercy. Here the bombs fall, the states collapse, and the rubble itself is expected to pass for liberation.
And in the diaspora, there are Iranians who celebrate while the bombs fall. In distant cities they raise their glasses far from the smoke and dust. They speak of liberation while others bury the dead. Their identities have been hollowed by a hatred for the land they left behind, a land they abandoned with contempt, a land they knew they would never touch again. They curse the soil and those who remain upon it, forgetting that they chose not to stay, not to fight, not to mend.
They follow now a man who calls himself crown prince, the son of a king who called himself King of Kings, until the West whispered and his kingdom crumbled. That king fled with his generals, his ministers, his gold, leaving behind people he claimed to love. Now his son, who has not set foot in Iran for nearly half a century, lives in glittering exile on the wealth his father took from the very souls he now pretends to wish to save.
History will remember. It will write in letters that cannot be erased: some Iranians betrayed Iran. They lowered their guard and surrendered their minds to the lullabies of foreign-funded television networks and Los Angeles based radio stations. And in doing so, they became a stain upon our collective consciousness, a shadow across the honor of a people, a dagger in the heart of an ancient and proud civilization.
This was never merely a war against the Islamic Republic. It was always a war against Iran, against the country, against the civilization, against the enduring spirit that has outlived empires and will outlive this too.
And Iran’s 2,500 years of history teach us this truth, again and again: governments come and go like seasons. What matters, what endures, is that the country remains, and the nation with it.
Yet even now, far from the smoke and the funerals, there are Iranians who celebrate the bombs that fall on their own homeland. They watch from distant cities where the war arrives only as images on a screen. They speak of liberation while others carry the dead to their graves. Intoxicated by the blood of their own countrymen, they mistake destruction for victory. And so they continue their celebration, far from the grief they helped invite, still dancing on the graves of Minab’s children.
The children of Minab are not here to read this. But I wrote it anyway. For them. For the ones who dance. For the ones who don’t know yet what they are dancing on.
By: M.Davar
March 2026
—————————————————————————————————–
Below are a few of recently published related article by M. Davar
Israel’s Long Strategy Against Iran and the Reza Pahlavi Question
Name Recognition Is Not Legitimacy: The Limits of Exile Leadership
Pushing Toward Conflict: The Calculations Driving the U.S. and Iran to the Brink
Manufacturing a Leader? The Rise of Reza Pahlavi
Iran’s Revolution: The Distance Between Rhetoric and Resistance
Iran at the Crossroads: Liberation, Illusion, and the Cost of Foreign Salvation
The views expressed in this article are those of the author and do not necessarily reflect the official policy or position of IranOnline.com.
رقص بر مزار کودکان میناب
تأملی درباره جنگ، تبعید و خیانت به ایران
رقص بر مزار کودکان میناب
تأملی درباره جنگ، تبعید و خیانت به ایران
ما شاهد جنگی علیه ایران هستیم؛ جنگی علیه خاکی که استخوانهای پدران ما را در آغوش گرفته است، علیه تپشی که در سینه یک ملت میزند. این جنگ نقاب «نبردی علیه استبداد جمهوری اسلامی» را بر چهره دارد، اما فریب نخورید. این نقاب در تلآویو دوخته شد، در اتاقهای جنگ پنتاگون رنگ گرفت، و بر چهره رئیسجمهوری نهاده شد که نقش خود را در نمایشی بازی میکند که نه آن را نوشته و نه بهراستی آن را میفهمد.
کارگران آمریکایی بهای بمبهایی را میپردازند که فرود میآیند. آنها این هزینه را در بهای سوخت حس میکنند، در فشاری که بر بودجه خانوادهها وارد میشود، در حساب و کتاب خاموش بقا که هر شب بر میزهای آشپزخانه شکل میگیرد. در همین حال، سربازان آمریکایی خون خود را در شنهایی میریزند که به آنها تعلق ندارد. پادشاهیهای عربی از خواب طولانی امنیتِ قرضی بیدار میشوند. به اطراف خود مینگرند و درمییابند وعدههایی که زمانی از مرزهایشان پاسداری میکرد، در هوا محو شده است. و جهان نظاره میکند که چگونه واپسین قطعات نظمی جهانی و شکننده، همچون خاکستر بر فراز منطقهای پراکنده میشود که شاید میتوانست طعم صلح را بچشد، اگر اسرائیل راه جنگ را برنگزیده بود.
آنگاه که غرب از «نجات» و «آزادی» سخن میگوید، آنگاه که زیر لب از رهایی از دیکتاتورها و مستبدان حرف میزند، در واقع از کتابی میخواند که صفحات اخلاقی آن در جاهای دیگر با خون نوشته شده است. به نمونههایش نگاه کنید: افغانستان، عراق، لیبی، سوریه. هر یک زیر پرچم نجات وارد شد. و هر یک سرزمینی از ویرانهها بر جای گذاشت؛ جایی که وعدهها در گذرگاههای تنگ روستاهای ویرانشده پژواک مییابد. اروپا پس از جنگ بزرگش «طرح مارشال» را دریافت کرد؛ شهرهایش بازسازی شد، کارخانههایش دوباره جان گرفت و آیندهاش با صبری طولانی از میان خاکسترها ساخته شد. اما برای منطقه ما چنین رحمتی در کار نیست. اینجا بمبها فرود میآیند، دولتها فرو میپاشند و از خودِ ویرانی انتظار میرود که نام «آزادی» بر آن نهاده شود.
و در میان ایرانیانِ پراکنده در تبعید، کسانی هستند که در حالی که بمبها فرود میآیند جشن میگیرند. در شهرهای دوردست، جامهای خود را بالا میبرند، دور از دود و خاک. از آزادی سخن میگویند، در حالی که دیگران مردگان خود را به خاک میسپارند. هویت آنان در نفرتی که نسبت به سرزمینی که ترک کردهاند تهی شده است؛ سرزمینی که با تحقیر رهایش کردند، سرزمینی که میدانستند شاید هرگز دوباره پایشان به آن نرسد. آنها خاک را نفرین میکنند و کسانی را که بر آن ماندهاند، و فراموش میکنند که این خودشان بودند که نخواستند بمانند، نجنگیدند و برای ترمیم آن نکوشیدند.
اکنون از مردی پیروی میکنند که خود را «ولیعهد» مینامد؛ پسر پادشاهی که خود را «شاهِ شاهان» میخواند، تا آنکه زمزمهای از غرب برخاست و پادشاهیاش فرو ریخت. آن پادشاه با ژنرالها، وزیران و طلای خود گریخت و مردمی را که مدعی دوست داشتنشان بود پشت سر گذاشت. اکنون پسرش، که نزدیک به نیم قرن است پایش را بر خاک ایران نگذاشته، در تبعیدی درخشان بر ثروتی زندگی میکند که پدرش از همان مردمی گرفت که او امروز وانمود میکند میخواهد نجاتشان دهد.
تاریخ به یاد خواهد آورد. با حروفی که پاک شدنی نیست خواهد نوشت: برخی ایرانیان به ایران خیانت کردند. آنها نگهبانی ذهن خود را فرو گذاشتند و اندیشهشان را به لالایی شبکههای تلویزیونیِ تأمینشده با پول خارجی و رادیوهای مستقر در لسآنجلس سپردند. و با این کار، به لکهای بر وجدان جمعی ما بدل شدند؛ سایهای بر شرافت یک ملت، خنجری در قلب تمدنی کهن و سرافراز.
این هرگز فقط جنگی علیه جمهوری اسلامی نبود. از آغاز جنگی علیه ایران بود؛ علیه کشور، علیه تمدن، علیه روح پایداری که امپراتوریها را پشت سر گذاشته و این را نیز پشت سر خواهد گذاشت.
و تاریخ دوهزار و پانصد ساله ایران بارها این حقیقت را به ما آموخته است: دولتها میآیند و میروند، همچون فصلها. آنچه اهمیت دارد، آنچه باقی میماند، خودِ کشور است و ملتی که با آن میماند.
با این همه، هنوز هم کسانی هستند که دور از دود و سوگواری، از فرود آمدن بمبها بر سرزمین خود شادی میکنند. از شهرهای دور تماشا میکنند؛ جایی که جنگ تنها در قالب تصویر بر صفحهای ظاهر میشود. از آزادی سخن میگویند، در حالی که دیگران مردگانشان را به گور میسپارند. مست از خون هممیهنان خود، ویرانی را با پیروزی اشتباه میگیرند. و چنین است که جشنشان را ادامه میدهند، دور از اندوهی که خود به آن دامن زدهاند؛ همچنان رقصان بر مزار کودکان میناب.
کودکان میناب اینجا نیستند که این نوشته را بخوانند.
اما من آن را نوشتم.
برای آنها.
برای کسانی که میرقصند.
و برای آنهایی که هنوز نمیدانند بر چه چیزی میرقصند.
به قلم: م. داور
مارس ۲۰۲۶